Proefscriptie Neuroadvertising
Voorwoord
Nog goed kan ik me herinneren hoe naar het was wanneer je op de basisschool een ´na-aper’ genoemd werd. Het werd afgedaan als zielig en triest als je iemand klakkeloos imiteerde, maar op een gegeven moment viel je weer buiten de boot wanneer je niet droeg wat de menigte aanhad. Rages ontstaan natuurlijk door na-apen, als kind al. Waarom wil je eigenlijk hebben wat een ander heeft? Heeft imago een prijskaartje? Waarom is koopzucht zo genadeloos, is er wel een genoeg?
Ik ga me verdiepen in spiegelneuronen: de neuronen die aanslaan wanneer een bepaalde handeling wordt verricht en deze zelfde handeling wordt waargenomen bij anderen. Spiegelneuronen zijn verantwoordelijk voor imitatie, empathie, meeleven en het verlangen naar kopen. Het is een belangrijk gegeven binnen de neuroadvertising: het geeft psychologisch inzicht in de consument. Ontzettend belangrijk dus voor de advertiser: hier ligt volgens Martin Lindstrom de toekomst van het reclamemaken. Het biedt de mogelijkheid de doelgroep meer loyaal naar het product krijgen en zich echt laten binden aan het merk. Maar zijn spiegelneuronen niet enkel effectief binnen bepaalde soorten goederen en diensten? Ben je wel zo beïnvloedbaar wanneer het gaat om grootse aankopen? Kunnen spiegelneuronen van iets niet populairs een hype maken? Hoe sterk is het bewustzijn en de eigen smaak van de consument?
Over neuroadvertising
In neuroadvertising bekijk je het functioneren van de hersenprocessen bij aankoopbeslissingen. Door middel van het meten en analyseren van hersenactiviteit bij de consument geeft dat antwoorden op ons koopgedrag. Dit vereist high-tech hersenscan apparatuur zoals Electro-encephalography (EEG) en functional Magnetic Resonance Imaging (fMRI) Deze technieken openbaren naast ons gedrag ook onze meningen en voorkeuren. Door middel van eyetracking en neurointerfaces kunnen we bijvoorbeeld zien welk pad het oog van de consument aflegt bij het bekijken van een commercial of advertentie. Zo zien we wat wel en niet bekeken wordt en kan je daar de boodschap op afstemmen.
Tegenwoordig gaat het niet meer om wat je zegt en bestaat er geen vraag en antwoord. Het gaat om wat het brein ons aantoont
Martin Lindstrom – Buyologie – waarheid en leugens over ons koopgedrag - 2008
Sinds de jaren zestig hebben we al te maken met verborgen verleiders in advertising. Tussen films door werden korte fragmenten gestopt met instructies als ‘koop cola’. Deze fragmenten waren voor het oog niet zichtbaar, zo snel ging het. Toch werd het opgeslagen en doorgegeven aan de hersens.
Vance Packard - Hidden Persuaders - 1957
Onderzoek toont aan dat deze manier van subliminal advertising niet ideaal is door de dwingende communicatie. Neuroadvertising lijkt hier de nieuwe stap in. De onderzoeken leren ons ontzettend veel over de werking van de hersens en hoe daar op in te spelen. Zo werkt subliminal advertising vooral met stemmingen. Wanneer je in een duizendste milliseconde fragmenten toont van bijvoorbeeld vrolijke of neerslachtige gezichten schijnt dit onmiddellijk effect te hebben op de houding van de consument ten opzichte van het merk. Het zorgt ervoor je opinie positiever te maken of bij te schaven.
Richard Restak - lezing te Poetry and Prose Bookstore - Washington DC. 2006
Over spiegelneuronen
Hetzelfde gerecht bestellen als je partner, meehuilen met een droevige film, compleet verdwijnen in het spannende boek: allemaal het werk van spiegelneuronen. Het verklaart waarom we voelen wat een ander beleeft en stemmingen kunnen overnemen. Het vermogen om bij reuk en audio beeld te kunnen visualiseren. Daarnaast zorgen spiegelneuronen ervoor dat we willen kopen. Het geeft dat geluksgevoel bij het afrekenen en de illusie net zo mooi te worden als het catalogusmodel bij het kopen van een nieuwe broek. Een droombeeld in vervulling. En iedere keer komt dat verlangen naar dat orgastische gevoel, naar het kopen, weer terug. Ook in film en video wordt handig gebruik gemaakt van de spiegelneuronen: er wordt zo een emotionele band geschept met virtuele werkelijkheden. Je wilt net zo zijn als de hoofdrolspeler, wat bijvoorbeeld aan kan zetten tot roken. Kortom spreken spiegelneuronen voortdurend je zelfbeeld aan. Allemaal te verklaren met het overlevingsinstinct: dat ene product zal zorgen voor het ontmoeten van die juiste partner en zo de kans op het overleven vergroten. Leidt het oerinstinct tot onze koopaffectie?
Martin Lindstrom – Buyologie – waarheid en leugens over ons koopgedrag - 2008
Ik heb van nature een waanzinnige interesse in neurologie en alle kleine krankzinnigheden van de geest wat zorgde dat het boek van Lindstrom geen straf om te lezen was. Het is hapklare, simpele taal en je wordt voortdurend om de oren gegooid met talrijke voorbeelden om zijn literaire kost te illustreren. Soms tot vervelends aan toe. Het is zo geschreven dat je graag iedere letter gelooft en zijn bevindingen meteen als waarheid ervaart. Toch komen na enige tijd de vragen uit mijn inleiding weer boven dobberen. Ik kan me niet voorstellen dat met het ontdekken van de spiegelneuronen simpelweg alle producten aan te smeren zijn, alsof de ratio iedere strijd zal verliezen. Natuurlijk ben ik zelf ook vaak genoeg ten prooi gevallen aan de prachtig gecreëerde illusies van etalageruiten en advertenties, maar volgens mij is dit heel productspecifiek.
De enige keerzijde die Lindstrom zelf in zijn spiegelneuronen ziet is dezelfde als bij de sigarettenverpakkingen, blinkend van de alarmerende waarschuwingen. Roken schaadt de gezondheid, tevens die van omstanders, trekt een aantal jaar van je leven af en verdoemt de organen. Allemaal hartstikke goed bedoeld van de overheid, maar dit is eigenlijk de beste advertentie om te gaan roken. Evenredig voor kledingmerken die anti anorexia billboards gebruiken: deze beelden van graatmagere meisjes zorgen echter voor een grotere motivatie jezelf tot op het bot te verhongeren. Ook al verwoordt Lindstrom dit zelf als een keerzijde, dat is het eigenlijk niet. Hij beweert dan eigenlijk te zeggen dat spiegelneuronen dermate sterk zijn dat het zelfs waarschuwingen over boord slingert.
Voor mij daarom de uitdaging een aantal producten te selecteren waar spiegelneuronen absoluut hun werk doen, maar ook deze waar de pinpas niet meteen van op hol slaat. Ik wil eerst graag meegaan in de sferen van Buyologie: neem bijvoorbeeld de trend van afgelopen jaar: de skinny jeans. Je kon geen winkel voorbij lopen of etalages waren gevuld met deze magere broeken die wel erg deden denken aan de legging. Aanvankelijk werden het spottend ‘wortelbroeken’ genoemd, maar een rage was al snel begonnen. Geen magazine kon opengeslagen worden zonder advertenties ofwel fotogallery’s van modellen en bekende sterren met deze broek om hun lijfjes gebonden. Langzaam verandert je perceptie naarmate ook vriendinnen enthousiaster worden. En op die ene dag, sta je voor de etalage en denk je aan die brandende date die vanavond op het programma staat. Die broek zal je oogverblindend staan, alsof het model uit de catalogus dadelijk bij hem aan tafel zal schuiven. Zestig euro later heb ik een skinny jeans.
Daarnaast ben ik heel benieuwd hoe het zit bij specialty goods. Grote, dure aankopen neem je niet zomaar over een nachtje slapen. Het lijkt mij dat hier een hele rationele weg aan vooraf gaat vol dissonantie en twijfel: het zoeken van bevestiging in vakbladen en met professionals. Je doet eerst onderzoek voor je bijvoorbeeld een gloednieuwe auto koopt. Ik ben er zeker van overtuigd dat commercials en enthousiaste mond-op-mond-reclame een hoop doen. Immers wijzen die belevenissen je op het product, maken je bewust. Toch zal dit niet de doorslag geven.
Een van de meest fundamentele inzichten in neurowetenschap is dat de meeste van de processen die we doormaken bij het kopen van een product onderbewust zijn. Ze zijn gebaseerd op intuïtie en onderbewuste processen. Daarnaast zoeken de hersens constant een balans in een conflict: in het geval van een auto gaat dit dan tussen het verlangen naar de auto en de hoge prijs. De consument heeft sterke verlangens, maar raakt vanwege de prijs in conflict. Hoge prijzen zorgen zelfs voor een pijnreactie in de hersenen: in de terminologie bekend als buying pain.
Steve Quartz, professor in neuromarketing – Interview ‘what makes a product cool’ - 2007
Vrolijke gezichten in subliminal advertising maken dat je dat product eerder koopt en dat stemming beïnvloedt. Maar er zijn grenzen. Ik kan je wel een rode ferrari laten zien, en je zal er ongetwijfeld van oplichten, maar slechts heel impulsieve zielen zullen zich in de schulden steken om die wagen aan te schaffen. Bewustzijn heeft zijn grenzen.
–Richard Restak - lezing te Poetry and Prose Bookstore - Washington DC. 2006
Laten we het eens hebben over producten die niet verbonden zijn met termen als ‘cool’ en ‘hip’. Boeken? Misschien kan je het aantal lezers in onze klas wel op één hand tellen. Boeken worden alleen opengeslagen in de collegebanken, in vrije tijd is zo een bezigheid niet bruisend genoeg, het woord ‘saai’ valt stilletjes. Zouden spiegelneuronen kunnen bijdragen aan de populariteit van het boek? Een leuk voorbeeld is de aanpak van Eastron Press: het bedrijf zegt de bibliotheek te zijn van de 100 beste geschreven boeken ooit. Ze hebben de meest klassieke boeken gekozen van schrijvers zoals Shakespeare en in exclusief leder gebonden. Daarnaast zijn de boeken verzorgd met hoge kwaliteit illustraties. Het geheim schuilt niet alleen in het aantrekkelijke voorkomen, maar ook in de belofte dat je geen duizenden boeken hoeft te lezen, maar slechts twee planken kennis van Eastron Press hoeft te bezitten. De hoge prijs doet dit keer goed, gezien de klant dan het gevoel krijgt ook echt waar voor zijn geld te krijgen en kwaliteit in bezit te hebben. Het bekomt zo een statussymbool deze boeken in de kast te hebben.
Roger Doolley – selling the unsellable – HYPERLINK "http://www.neurosciencemarketing.com" www.neurosciencemarketing.com - 2007
Het is ontzettend leuk om te lezen hoe je van een impopulair goed statussymbolen weet te maken en vervolgens exemplaar na exemplaar verkocht ziet worden. Door het product dus aan status te koppelen, maakt dit voorbeeld dus toch gebruik van spiegelneuronen. Nu is het wel zo dat dit een uniek voorbeeld is, je kan onmogelijk van ieder genre boek een statussymbool maken. Één van de belangrijkste dingen die uit mijn onderzoek is gebleken, is dat het grootste aantal beslissingen bij de aankoop onbewust of vanuit intuïtie plaatsvindt. Daarnaast blijft onze ratio van dermate invloed dat deze ons nog prima in bedwang kan houden. Ik heb ook geleerd over buying pain. Prijs speelt een nog belangrijke rol in het maken van een beslissing. Er moet sprake zijn van een goede prijs kwaliteitsverhouding voordat de consument overgaat tot kopen. Natuurlijk zijn spiegelneuronen wel steengoed toe te passen in de mode sector: voor kleding en parfum biedt dit uitstekende mogelijkheden en resultaten.
De toenemende techniek zie ik ook zeker blij tegemoet. Deze apparatuur kan ons als advertiser helpen een beter beeld te schetsen van waar de consument precies op let bij bijvoorbeeld het lezen van een advertentie of het bekijken van een commercial. Ik zie de techniek ook wel steeds geavanceerder worden waardoor het ook op grotere schaal toegepast kan worden.
Het boek van Martin Lindstrom was zeker interessant om te lezen en hier een kritische houding op aan te nemen. Ik zie ook zeker het gebruik van spiegelneuronen tegemoet in de advertising, maar vind het niet zo veelbelovend als hij het noemt. Ik zie het niet allround toepasbaar worden, die roze bril bestaat nog niet. De geest is niet compleet te traceren, ieder mens is uniek en niet over een kam te strijken. Sommige dingen doen we vanuit impulsen, anderen vanuit intuïtie en anderen inderdaad door dat ene droombeeld, door dat grote verlangen van spiegelneuronen.
Ik zie de toekomst van advertising meer voor me met merken op een Cross Cultural denkniveau: helemaal gericht op identiteit. Je denkt dan volledig vanuit het merk, de marktbehoefte speelt een ondergeschikte rol. Je denkt hier vanuit het product, niet vanuit de doelgroep. Je bent authentiek, eerlijk, zoals het is.
Identity advertising staat een stap hoger dan image. Het spiegelen en zoeken naar status zal dan afnemen. Je zal dan kiezen voor de echtheid van een merk, om wat het is, en niet om wat voor gevoel je het kan bezorgen. Maar dit is slechts het toekomstscenario van een derdejaars studente. Wat we enkel kunnen is gissen, net als gissen naar de denkprocessen in onze geest.
woensdag 24 juni 2009
maandag 13 april 2009
Eindopdracht RFID
In samenwerking met Saskia Kempers
Onze visie op Ubicomp en RFID
Een statement formuleren over RFID lijkt makkelijk vanwege de gevaren onder de grote noemer ‘privacy’. En wie weet komen we tegen het einde van dit statement er ook zelf op terug.
Maar waar RFID in het begin voor ontworpen was: namelijk het op afstand uitlezen van chips (waaruit weer het ontwikkelen van chips tegen diefstalpreventie voor kwam), lijkt eerst ons een prima toekomst te bieden. Inmiddels zijn er namelijk al talloze goede en zinvolle toepassingen van RFID:
-leveranciers kunnen via RFID voorraden van retailers beheersen
-patiëntidentificatie en ziekterecord
-mobiel betalen
-personenpositionering
-entree tickets en vervoerbewijzen
Kortom: tot zover een goede ontwikkeling. Simpel, eenvoudig en effectief. En het belangrijkste: onzichtbaar. De chips zijn niet te zien, waardoor het eigenlijk zijn werk doet zonder dat je het door hebt. Het scheelt vele extra toepassingen en gaat zo snel dat je niet door hebt dat het via chips werkt: Geïntegreerde communicatie waar zowel bedrijven als consumenten slaatjes uit kunnen slaan (zie concept).
Waar het echter misgaat is het klonen van deze chip in combinatie met de privacy schendingen. Met de juiste apparatuur is het relatief eenvoudig om van een niet beveiligde chip het ID uit te lezen en dit vervolgens naar een duplicaat-tag te schrijven.
De belangrijkste zorgen om de privacy schendingen met RFID zijn over het algemeen dat de consument zich niet per se bewust is van de aanwezigheid van de tag, of in staat is deze te verwijden. Daarnaast kan de tag van afstand gelezen worden zonder dat de persoon hier weet van heeft. Daarnaast heb je nog het trackinggedeelte en denial of service.
‘Many eyes makes bugs shallow ’ - Melanie Rieback, Assistant Professor Computer Systems
Zo lang alles onder de oppervlakte speelt (ubicomp) en genegeerd wordt dat er nog zoveel haken en ogen aan deze ontwikkeling zitten, is het wachten op iedere dat een systeem gekloond ofwel gehackt wordt, en dit zal gebeuren. Dit is laks omgaan met het regelen van het informatiebeheer tussen de RFID tags en –readers.
‘They know it’s coming, but they don’t believe it until a video is posted on youtube and a minister loses her job’ - Melanie Rieback, Assistant Professor Computer Systems
Zal er later geen anonieme plek meer zijn op aarde? Zal alles en iedereen te ‘volgen’ en te ‘lezen’ zijn? Men vindt al dat we vandaag geen privacy meer hebben en dat het enige wat je eigenlijk hebt op de wereld jij zelf bent. En de mogelijkheid dat zelfs kwijt te kunnen raken bezorgt ons een chronische nasmaak.
Ons RFID concept
De Eetdeet, voor Albert Heijn
Een matchmaker gekoppeld aan jouw persoonlijke culinaire voorkeuren en wensen. Het is bekend dat menig Albert Heijn verandert in een flirt spot wanneer de singles na het werk de boodschappen gaan inslaan. Wie heeft wat in zijn mandje en bij wie zou je wel een hapje willen eten? De Eetdeet speelt hier handig op in en biedt voor zowel consument als Albert Heijn verscheidene voordelen.
Hoe werkt het?
Bij het afrekenen krijgt de consument met het bonnetje het Eetdeet device: een RFID chip verpakt in een handige gadget voor aan de sleutelbos. Tevens zit er een flyer bij zodat je thuis rustig het concept kan lezen. Het is dus geheel vrijblijvend of je er aan meewerkt: belangrijk voor de lol die je eraan beleeft!
Wanneer je met de Eetdeet gadget aan je sleutelbos voor je computer neerploft, zal de standaard ingebouwde reader (verwachten wij in de toekomst) de chip in het device lezen. Bij het lezen, opent de computer direct de profielensite van het Eetdeeten.
De profielensite is een onderdeel op de website van Albert Heijn. Je zet er enkele gegevens van jezelf op, zoals leeftijd, woonplaats, een leuke foto en enkele voorkeuren voor voedsel. De rest van de content wordt gevuld naarmate je vaker de supermarkt bent in geweest met je chip.
Wanneer je namelijk in de toekomst boodschappen gaat doen, scan je allereerst je chip op de winkelwagen. Onmiddellijk weet de winkelwagen wie deze voor zich heeft en begint ieder product wat je in de kar stopt te registreren. Zo wordt er een steeds specifiekere en duidelijkere smaak van jou gevisualiseerd op de profielensite.
Naast een display wat de consument gebruikt om zijn chip te scannen en waar de producten op worden geregistreerd, bevat het winkelwagentje ook een heus GPS Display. Andere Eetdeet gebruikers zijn zo gemakkelijk te traceren. Daarnaast rekent Eetdeet voor je uit met hoeveel procent dit een match voor jou is. Dit aan de hand van jullie inmiddels opgebouwde smaak en voorkeuren.
Bij het zien van een geweldige match loop je uiteraard naar het schap waar deze potentiële date staat. Bevalt de match? Dan kan je elkaar eenvoudig poken: beide houden jullie dan de Eetdeet gadgets kort tegen elkaar aan, zodat de chips informatie kunnen overdragen. Wanneer bij thuiskomst jouw profielenpagina wordt opgestart, is de match meteen toegevoegd aan je vriendenlijst. Zo kan je rustig eens kijken wat hij/zij doet in het dagelijks leven, wat zijn specialiteiten zijn en hoe goed hij daadwerkelijk bij je past. Natuurlijk is er ook de mogelijkheid een berichtje achter te laten: om meteen een eetdeet vast te prikken.
Voorbeeld AH Eetdeet Profielensite
Voordelen voor consument:
Boodschappen doen krijgt een extra dimensie
Interactief bezig zijn met wat je koopt en eet
Nieuwsgierigheid wordt getriggerd naar de ander
Sociale angst om ‘eenmansboodschappen’ te doen verdwijnt
Sociale bezigheid
De drempel iemand aan te spreken verdwijnt
Potentie de liefde van je leven tegen te komen
Voordelen voor Albert Heijn:
Grote publiciteit
Naast veel bezoekers (ook door nieuwsgierigheid) in de supermarkt, ook online
Een nieuwe databank om gegevens te verzamelen: waar blijft de consument (te) lang staan, welke vakken worden overgeslagen e.d. Kortom: een bron van informatie, waaruit je menig slaatje kan slaan
Vooraanstaan als supermarkt door het gebruik van de nieuwe media; steeds meer inspelen op individuen. Dit kan het begin zijn van het inhaken op de sociale omgang vanuit het individu.
Onze visie op Ubicomp en RFID
Een statement formuleren over RFID lijkt makkelijk vanwege de gevaren onder de grote noemer ‘privacy’. En wie weet komen we tegen het einde van dit statement er ook zelf op terug.
Maar waar RFID in het begin voor ontworpen was: namelijk het op afstand uitlezen van chips (waaruit weer het ontwikkelen van chips tegen diefstalpreventie voor kwam), lijkt eerst ons een prima toekomst te bieden. Inmiddels zijn er namelijk al talloze goede en zinvolle toepassingen van RFID:
-leveranciers kunnen via RFID voorraden van retailers beheersen
-patiëntidentificatie en ziekterecord
-mobiel betalen
-personenpositionering
-entree tickets en vervoerbewijzen
Kortom: tot zover een goede ontwikkeling. Simpel, eenvoudig en effectief. En het belangrijkste: onzichtbaar. De chips zijn niet te zien, waardoor het eigenlijk zijn werk doet zonder dat je het door hebt. Het scheelt vele extra toepassingen en gaat zo snel dat je niet door hebt dat het via chips werkt: Geïntegreerde communicatie waar zowel bedrijven als consumenten slaatjes uit kunnen slaan (zie concept).
Waar het echter misgaat is het klonen van deze chip in combinatie met de privacy schendingen. Met de juiste apparatuur is het relatief eenvoudig om van een niet beveiligde chip het ID uit te lezen en dit vervolgens naar een duplicaat-tag te schrijven.
De belangrijkste zorgen om de privacy schendingen met RFID zijn over het algemeen dat de consument zich niet per se bewust is van de aanwezigheid van de tag, of in staat is deze te verwijden. Daarnaast kan de tag van afstand gelezen worden zonder dat de persoon hier weet van heeft. Daarnaast heb je nog het trackinggedeelte en denial of service.
‘Many eyes makes bugs shallow ’ - Melanie Rieback, Assistant Professor Computer Systems
Zo lang alles onder de oppervlakte speelt (ubicomp) en genegeerd wordt dat er nog zoveel haken en ogen aan deze ontwikkeling zitten, is het wachten op iedere dat een systeem gekloond ofwel gehackt wordt, en dit zal gebeuren. Dit is laks omgaan met het regelen van het informatiebeheer tussen de RFID tags en –readers.
‘They know it’s coming, but they don’t believe it until a video is posted on youtube and a minister loses her job’ - Melanie Rieback, Assistant Professor Computer Systems
Zal er later geen anonieme plek meer zijn op aarde? Zal alles en iedereen te ‘volgen’ en te ‘lezen’ zijn? Men vindt al dat we vandaag geen privacy meer hebben en dat het enige wat je eigenlijk hebt op de wereld jij zelf bent. En de mogelijkheid dat zelfs kwijt te kunnen raken bezorgt ons een chronische nasmaak.
Ons RFID concept
De Eetdeet, voor Albert Heijn
Een matchmaker gekoppeld aan jouw persoonlijke culinaire voorkeuren en wensen. Het is bekend dat menig Albert Heijn verandert in een flirt spot wanneer de singles na het werk de boodschappen gaan inslaan. Wie heeft wat in zijn mandje en bij wie zou je wel een hapje willen eten? De Eetdeet speelt hier handig op in en biedt voor zowel consument als Albert Heijn verscheidene voordelen.
Hoe werkt het?
Bij het afrekenen krijgt de consument met het bonnetje het Eetdeet device: een RFID chip verpakt in een handige gadget voor aan de sleutelbos. Tevens zit er een flyer bij zodat je thuis rustig het concept kan lezen. Het is dus geheel vrijblijvend of je er aan meewerkt: belangrijk voor de lol die je eraan beleeft!
Wanneer je met de Eetdeet gadget aan je sleutelbos voor je computer neerploft, zal de standaard ingebouwde reader (verwachten wij in de toekomst) de chip in het device lezen. Bij het lezen, opent de computer direct de profielensite van het Eetdeeten.
De profielensite is een onderdeel op de website van Albert Heijn. Je zet er enkele gegevens van jezelf op, zoals leeftijd, woonplaats, een leuke foto en enkele voorkeuren voor voedsel. De rest van de content wordt gevuld naarmate je vaker de supermarkt bent in geweest met je chip.
Wanneer je namelijk in de toekomst boodschappen gaat doen, scan je allereerst je chip op de winkelwagen. Onmiddellijk weet de winkelwagen wie deze voor zich heeft en begint ieder product wat je in de kar stopt te registreren. Zo wordt er een steeds specifiekere en duidelijkere smaak van jou gevisualiseerd op de profielensite.
Naast een display wat de consument gebruikt om zijn chip te scannen en waar de producten op worden geregistreerd, bevat het winkelwagentje ook een heus GPS Display. Andere Eetdeet gebruikers zijn zo gemakkelijk te traceren. Daarnaast rekent Eetdeet voor je uit met hoeveel procent dit een match voor jou is. Dit aan de hand van jullie inmiddels opgebouwde smaak en voorkeuren.
Bij het zien van een geweldige match loop je uiteraard naar het schap waar deze potentiële date staat. Bevalt de match? Dan kan je elkaar eenvoudig poken: beide houden jullie dan de Eetdeet gadgets kort tegen elkaar aan, zodat de chips informatie kunnen overdragen. Wanneer bij thuiskomst jouw profielenpagina wordt opgestart, is de match meteen toegevoegd aan je vriendenlijst. Zo kan je rustig eens kijken wat hij/zij doet in het dagelijks leven, wat zijn specialiteiten zijn en hoe goed hij daadwerkelijk bij je past. Natuurlijk is er ook de mogelijkheid een berichtje achter te laten: om meteen een eetdeet vast te prikken.
Voorbeeld AH Eetdeet Profielensite
Voordelen voor consument:
Boodschappen doen krijgt een extra dimensie
Interactief bezig zijn met wat je koopt en eet
Nieuwsgierigheid wordt getriggerd naar de ander
Sociale angst om ‘eenmansboodschappen’ te doen verdwijnt
Sociale bezigheid
De drempel iemand aan te spreken verdwijnt
Potentie de liefde van je leven tegen te komen
Voordelen voor Albert Heijn:
Grote publiciteit
Naast veel bezoekers (ook door nieuwsgierigheid) in de supermarkt, ook online
Een nieuwe databank om gegevens te verzamelen: waar blijft de consument (te) lang staan, welke vakken worden overgeslagen e.d. Kortom: een bron van informatie, waaruit je menig slaatje kan slaan
Vooraanstaan als supermarkt door het gebruik van de nieuwe media; steeds meer inspelen op individuen. Dit kan het begin zijn van het inhaken op de sociale omgang vanuit het individu.
zondag 12 april 2009
Opdracht 4 | Kleren volgen de man
Een grote discussie: mogen RFID chips wel of niet geplaatst worden in onder andere kledingstukken? Ik moet bekennen dat ik zelf ook daverend enthousiast werd toen ik de opgesomde voordelen las die je als bedrijf daarmee binnenhaalt. Ik heb al menig inventarisatie meegemaakt waardoor RFID dan echt een uitkomst lijkt! Ik heb het dan nog niet eens over de mogelijkheden die het biedt tegen diefstal en voor je database. Als klant lijkt het me een prima idee om de bonnetjes te verbannen en de optie dat mijn geliefde winkel al weet wat bij mijn stijl past, is een uitgelezen luxe. Toch schuilt er gevaar: niet alleen de winkel kan de chips in mijn broek lezen. Iedereen met een RFID reader. Nu gaat dat om een bepaalde afstand, maar het kán dus wel. Het zou dus vrij eenvoudig worden om simpelweg te lezen wat iemand letterlijk in huis heeft. Ik kan me ook voorstellen dat verscheidene bedrijven staan te springen om de databank gegevens van bezittingen in huishoudens. Samen met de groeiende technologie en zijn veelbelovende mogelijkheden lijkt echter onze onveiligheid ook met sprongen te groeien.
Al met al meer voordelen voor het bedrijf dan voor de consument. Bestaat er dan geen mogelijkheid dat RFID alleen geplaatst wordt in producten met de blijvende voordelen voor het bedrijf en zonder de lasten voor ons? Ja hoor, de chips kunnen gewoon gedeactiveerd worden bij verkoop. Probleem opgelost zou je zeggen, maar ik vrees dat het hier niet bij blijft. Al die mooie mogelijkheden laat je niet zo maar varen en daarnaast is de gemiddelde mens toch bijzonder onwetend.. Keep on watching your ass!
Al met al meer voordelen voor het bedrijf dan voor de consument. Bestaat er dan geen mogelijkheid dat RFID alleen geplaatst wordt in producten met de blijvende voordelen voor het bedrijf en zonder de lasten voor ons? Ja hoor, de chips kunnen gewoon gedeactiveerd worden bij verkoop. Probleem opgelost zou je zeggen, maar ik vrees dat het hier niet bij blijft. Al die mooie mogelijkheden laat je niet zo maar varen en daarnaast is de gemiddelde mens toch bijzonder onwetend.. Keep on watching your ass!
Opdracht 2 | Pervasive Advertising
Iedere dag reis ik met de metrostation D. naar station B., dat is iets wat ik met zekerheid kan vertellen. Van huis naar school, iedere dag opnieuw. En weer terug natuurlijk. En niet alleen ik kan dat vertellen, tegenwoordig weet ook de RET precies waar ik uithang, hoelang en met welke frequentie.
Doordat de Ovchipkaart die ik gekregen heb van de Ibgroep persoonsgebonden is, is het dus niet persoon X die deze schijnbare route keer op keer aflegt, maar is precies bekend dat ik dat ben. Ben ik tegen deze gang van zaken, dan kan ik mijn best gaan doen voor een anonieme versie, maar deze wordt ongetwijfeld niet vergoed door de Ibgroep en daarnaast is de anonieme kaart nog een prijsslag hoger. Gewoon, zodat jij als krenterige Nederlander zijnde, toch liever de prijs van je privacy betaalt.
Dat bovengenoemde kaart eenvoudig te kraken is, is al lang en breed bekend. Geld kan eenvoudig eraf getrokken worden, maar laten we het eens hebben over jouw privé gegevens die in een handomdraai in het licht kunnen worden gezet.
Dergelijke computersystemen worden steeds meer onzichtbaar, je merkt amper dat je er gebruik van maakt. Toch wordt vandaag iedere dag registratie belangrijker. Er zitten natuurlijk niet alleen negatieve kanten aan. Advertising kan bijvoorbeeld stukken persoonlijker worden als de wereld weet waar jij wel of niet op zit te wachten.
Profielsites dragen hier ook een aardig steentje aan bij. In 2005 maakte profielensite Hyves zijn entrede en vandaag wordt ´hyven´ gewoon als werkwoord beschouwd. Word haalt er zelfs zijn rode stift niet voor boven, vreemd eigenlijk. In ieder geval houdt menig persoon zich tegenwoordig bezig op Hyves en er is precies te vinden of jij op hockey zit, welk merk kleding je draagt en waar jij op vrijdagavond het liefst een biertje bestelt. Onschuldig, zou je denken, maar de toekomst van advertising speelt hier op in.
Ik vertel bijvoorbeeld op mijn profielsite als eerdergenoemde Hyves of Twitter wat ik aan het doen ben. Ik deel bijvoorbeeld mee dat ik lekker schoenen ga shoppen met vriendinnen. Via de GPS of Bluetooth op mijn mobiele vriend is vervolgens prima te traceren waar ik mijzelf bevind. De advertising op die plaats zal aan de hand daarvan op mij inspelen. Het billboard zal mij vertellen dat ze bij Dolcis een nieuwe prachtcollectie hebben. Tevreden zal ik die kant oplopen. In vakterm ook wel pervasive advertising genoemd. Een prachtige synoniem voor het persoonlijk afgestemde reclame.
Het voorbeeld wat ik zojuist heb genoemd lijkt prachtig, zoeken lijkt namelijk uit te sterven net zoals jezelf een slag in de rondte irriteren aan nutteloze reclameboodschappen waar jij van je leven niet in geinteresseerd bent. De toekomst is advertising speciaal op jou afgestemd.
Toch bekruipt mij een naar gevoel in mijn onderbuik wanneer ik denk hoeveel informatie van jou de wereld ingaat. Ik werk er hoe dan ook zelf aan mee, want Hyves vind ik gezellig, twitter is grappig en een moderne mobiele telefoon wel zo handig. Maar wil ik wel dat mijn omgeving op mij wordt afgestemd? Wil ik wel dat billboards tegen mij praten? Kan minority report niet gewoon een leuk avondje entertainment blijven in plaats van onze toekomst? De systemen die deze toekomst moeten verwezenlijken zijn daarnaast nog erg kwetsbaar, maar dat lijkt de wereld niet uit te maken gezien het innovatief en modern is. Het zijn ook prachtige uitvindingen, maar het lijkt tevens zo destructief voor je eigen hachje.
Doordat de Ovchipkaart die ik gekregen heb van de Ibgroep persoonsgebonden is, is het dus niet persoon X die deze schijnbare route keer op keer aflegt, maar is precies bekend dat ik dat ben. Ben ik tegen deze gang van zaken, dan kan ik mijn best gaan doen voor een anonieme versie, maar deze wordt ongetwijfeld niet vergoed door de Ibgroep en daarnaast is de anonieme kaart nog een prijsslag hoger. Gewoon, zodat jij als krenterige Nederlander zijnde, toch liever de prijs van je privacy betaalt.
Dat bovengenoemde kaart eenvoudig te kraken is, is al lang en breed bekend. Geld kan eenvoudig eraf getrokken worden, maar laten we het eens hebben over jouw privé gegevens die in een handomdraai in het licht kunnen worden gezet.
Dergelijke computersystemen worden steeds meer onzichtbaar, je merkt amper dat je er gebruik van maakt. Toch wordt vandaag iedere dag registratie belangrijker. Er zitten natuurlijk niet alleen negatieve kanten aan. Advertising kan bijvoorbeeld stukken persoonlijker worden als de wereld weet waar jij wel of niet op zit te wachten.
Profielsites dragen hier ook een aardig steentje aan bij. In 2005 maakte profielensite Hyves zijn entrede en vandaag wordt ´hyven´ gewoon als werkwoord beschouwd. Word haalt er zelfs zijn rode stift niet voor boven, vreemd eigenlijk. In ieder geval houdt menig persoon zich tegenwoordig bezig op Hyves en er is precies te vinden of jij op hockey zit, welk merk kleding je draagt en waar jij op vrijdagavond het liefst een biertje bestelt. Onschuldig, zou je denken, maar de toekomst van advertising speelt hier op in.
Ik vertel bijvoorbeeld op mijn profielsite als eerdergenoemde Hyves of Twitter wat ik aan het doen ben. Ik deel bijvoorbeeld mee dat ik lekker schoenen ga shoppen met vriendinnen. Via de GPS of Bluetooth op mijn mobiele vriend is vervolgens prima te traceren waar ik mijzelf bevind. De advertising op die plaats zal aan de hand daarvan op mij inspelen. Het billboard zal mij vertellen dat ze bij Dolcis een nieuwe prachtcollectie hebben. Tevreden zal ik die kant oplopen. In vakterm ook wel pervasive advertising genoemd. Een prachtige synoniem voor het persoonlijk afgestemde reclame.
Het voorbeeld wat ik zojuist heb genoemd lijkt prachtig, zoeken lijkt namelijk uit te sterven net zoals jezelf een slag in de rondte irriteren aan nutteloze reclameboodschappen waar jij van je leven niet in geinteresseerd bent. De toekomst is advertising speciaal op jou afgestemd.
Toch bekruipt mij een naar gevoel in mijn onderbuik wanneer ik denk hoeveel informatie van jou de wereld ingaat. Ik werk er hoe dan ook zelf aan mee, want Hyves vind ik gezellig, twitter is grappig en een moderne mobiele telefoon wel zo handig. Maar wil ik wel dat mijn omgeving op mij wordt afgestemd? Wil ik wel dat billboards tegen mij praten? Kan minority report niet gewoon een leuk avondje entertainment blijven in plaats van onze toekomst? De systemen die deze toekomst moeten verwezenlijken zijn daarnaast nog erg kwetsbaar, maar dat lijkt de wereld niet uit te maken gezien het innovatief en modern is. Het zijn ook prachtige uitvindingen, maar het lijkt tevens zo destructief voor je eigen hachje.
Opdracht 1 | My order: mobiele bestel- en betaalservice met toekomst?
Helemaal nieuw was het al niet meer want er draaiden al een pilot van de service in Groningen en Enschede, maar 27 maart jl. was de officiele lancering voor de landelijke uitrol van MyOrder.
In Café Amstelhaven konden de verzamelde pers en andere genodigden de mobiele bestel- en betaaldienst uitgebreid testen. Even de applicatie downloaden, twee euro tegoed incasseren, bestellen en hop: de glazen cola, jus en bier komen schijnbaar als vanzelf vanachter de bar aan de hand van een van de serveersters naar de tafels. Makkelijk zat!
Aanvankelijk zag ik niets in mobiele betaaldiensten als CashSMS omdat je daarbij niet de mogelijkheid had om tastbare producten af te rekenen. Onderling (virtueel) geld mobiel verplaatsen omdat iemand toevallig zijn of haar beurs vergeten is tijdens een lunch heeft volgens mij geen meerwaarde.
Een drankje bestellen op een terras zonder dat je op de serveerster hoeft te wachten is heel wat anders. Een praktische mobiele toepassing die het leven weer een stukje makkelijker maakt. Wanneer je te laat bent op een lunch, laat je als goedmaker alvast een drankje bezorgen voor jouw arriveren.
Nu wordt de service dus vooral in de Horeca gelanceerd en zoals gezegd verwacht ik dat het best een succes kan worden. Hopelijk blijft het daar echter niet bij want ik denk dat dit soort mobiele bestel en -betaal oplossingen een grotere toekomst hebben.
De NS heeft net de beta-release van Reisplanner Extra gelanceerd. Koppel daar MyOrder en de mobiele ticket dienst van bijvoorbeeld MobiCodes aan vast en je hebt volgens mij een perfecte A tot Z oplossing voor treinreizigers. Je plant je treinreis, koopt het kaartje en gaat naar het station waar je vervolgens meteen de trein in stapt zonder in de rij te hoeven staan voor de kaartjes automaat. Onderweg kan de conducteur je mobiele kaartje controleren door de QR-code te scannen.
En zo kan je nog tal van andere producten en diensten verzinnen waar deze toepassing aan te koppelen is. Het enige benodigde ingredient is hier je mobiele telefoon en wie verlaat het huis tegenwoordig nog zonder? Juist.
In Café Amstelhaven konden de verzamelde pers en andere genodigden de mobiele bestel- en betaaldienst uitgebreid testen. Even de applicatie downloaden, twee euro tegoed incasseren, bestellen en hop: de glazen cola, jus en bier komen schijnbaar als vanzelf vanachter de bar aan de hand van een van de serveersters naar de tafels. Makkelijk zat!
Aanvankelijk zag ik niets in mobiele betaaldiensten als CashSMS omdat je daarbij niet de mogelijkheid had om tastbare producten af te rekenen. Onderling (virtueel) geld mobiel verplaatsen omdat iemand toevallig zijn of haar beurs vergeten is tijdens een lunch heeft volgens mij geen meerwaarde.
Een drankje bestellen op een terras zonder dat je op de serveerster hoeft te wachten is heel wat anders. Een praktische mobiele toepassing die het leven weer een stukje makkelijker maakt. Wanneer je te laat bent op een lunch, laat je als goedmaker alvast een drankje bezorgen voor jouw arriveren.
Nu wordt de service dus vooral in de Horeca gelanceerd en zoals gezegd verwacht ik dat het best een succes kan worden. Hopelijk blijft het daar echter niet bij want ik denk dat dit soort mobiele bestel en -betaal oplossingen een grotere toekomst hebben.
De NS heeft net de beta-release van Reisplanner Extra gelanceerd. Koppel daar MyOrder en de mobiele ticket dienst van bijvoorbeeld MobiCodes aan vast en je hebt volgens mij een perfecte A tot Z oplossing voor treinreizigers. Je plant je treinreis, koopt het kaartje en gaat naar het station waar je vervolgens meteen de trein in stapt zonder in de rij te hoeven staan voor de kaartjes automaat. Onderweg kan de conducteur je mobiele kaartje controleren door de QR-code te scannen.
En zo kan je nog tal van andere producten en diensten verzinnen waar deze toepassing aan te koppelen is. Het enige benodigde ingredient is hier je mobiele telefoon en wie verlaat het huis tegenwoordig nog zonder? Juist.
zaterdag 7 maart 2009
Eindopdracht semester 5
Promerschap biedt mogelijkheden voor Advertising
We staan aan het begin van het jaar 2009 en de rol van de consument is grondig veranderd de afgelopen jaren. Door de gedistribueerde productiemiddelen en hedendaagse beschikbare technologieën kan de consument zelf produceren. Deze participerende consument – ook wel prosumer genoemd – neemt het heft in eigen handen. Je bent weinig passief, maar actief in alle fronten, waardoor je allerlei rollen kan aannemen.
De interactiviteit van de computer is de normaalste zaak van de wereld geworden. Internetsites bevatten, video, audio, zijn klikbaar, bieden de mogelijkheid tot internetbestellingen en online winkelen. Oude media wordt nieuw leven ingeblazen, waardoor content een nieuw jasje krijgt. Tijdschriften worden e-tijdschrift en te lezen op internet. Het is de normaalste zaak van de wereld geworden verschillende media tezamen te gebruiken: remediation lijkt overal.
Naast samenvoegen kan je verschillende media, en zelfs complete stromingen ook gaan remixen. Belevingen kunnen zo versterkt worden door de oneindige combinatiemogelijkheden. Het is belangrijk je doelgroep te kennen om zo een sterke beleving neer te kunnen zetten. Maar juist door de digitale technologische ontwikkelingen worden we ook anoniemer. Databanken bieden uitkomst. Innovatie is de leidraad, de prosumer is allergisch voor herhaling. Dat maakt het tegelijkertijd lastig vernieuwend te zijn, met gebruikte ingrediënten. Remixen gebeurt niet eens altijd bewust, remixen is er altijd al geweest. Dit komt door het menselijke onbewuste vermogen van registeren. Onbewust registreren we namelijk beelden, voorwerpen, teksten die we later gebruiken en er zelf iets nieuws van te maken. Wat is originaliteit tegenwoordig nog? Dat kan niet meer iets geheel nieuws zijn, enkel een mix en een eigen draai.
Door deze grote functionaliteitfactor van al deze interactieve ontwikkelingen zou je jezelf afvragen of de hot media daarom van de aardbodem wordt weggeschoven door de cool media. Nee, cool media is namelijk niet altijd betrouwbaar. Wanneer je als gebruiker je eigen nieuws kan maken, is het lastig na te trekken wat nog waarheid is. Daardoor blijft hot media als het NOS journaal van acht uur en de krant nog steeds belangrijk. Naast media als de krant, zijn nu ook diverse medische onderzoeken een kwestie van Do It Yourself. Ligt dan zelfs de diagnose van je gezondheid in eigen handen? Al is de zwangerschapstest niets meer van op te kijken, kan je vandaag nu ook de meest gekke ziektes in eigen badkamer vaststellen. Wellicht de normaalste zaak van de wereld in de toekomst, maar ‘een kind kan de was doen’ geldt nog niet voor dit thuis ziekenhuis. De betrouwbaarheid van de huisarts prijkt bovenaan de lijst.
Een ander punt is dat in hot media alles overzichtelijk voor je is opgesteld. Je hoeft de onderwerpen niet zelf bij elkaar te scharrelen. Het is overzichtelijk en de garantie blijft dat het van betrouwbare bron komt in plaats van derden. Het is daarnaast ook de vraag of we wel invloed willen hebben op alles. Sommige dingen geef je nu eenmaal liever uit handen uit luiheid.
Als brand biedt het prosumerschap ook diverse mogelijkheden: je kan namelijk zo meer binding krijgen met de consument. Een voorbeeld is de Do It Yourself cultuur van muziekzender TMF. De zender zou niet bestaan zonder de deelname van de jongeren, het draait letterlijk daarop. De jongeren maken direct en indirect zelf ieder uitgezonden programma. Ze kunnen bijvoorbeeld zelf presenteren, maar ook van zich laten horen door smsen, stemmen, chatten en webcammen. TMF is erg crossmediaal: het ene medium verwijst continu richting het ander. De participatie bevat een grote dosis experience. De Tone of Voice van programma’s op TMF is erg informeel en persoonlijk. Werkelijk ieder hersenspinsel wordt deelgenoot gemaakt met de rest van de wereld. Www.tmf.nl
Iedereen wil tegenwoordig zijn eigen minuten van faam, met zijn kop wereldwijd op het scherm te zien zijn. Hier kan je als merk uitzonderlijk goed op inspelen: zo communiceert Canon bijvoorbeeld dat professionele fotografie niet langer voor professionals is, een uitstekend voorbeeld van Generation C. Ze organiseren daarnaast diverse contests en bouwen een echte band op met de gebruiker. Ze maken het product een ware beleving en bieden een heel platform online. Dit heeft als gevolg dat deze zich met het product aan de hele wereld wil laten zien. Ze voelen zich individueel met het product, maar zijn samen digitaal. De prosumer voelt zich er slim doordat ze tot een juiste beslissing kunnen komen door de vele informatie die je kan delen. Je hebt een enorm gevoel van invloed. Een uitstekend voorbeeld van collega Nikon: Voorbeeld
Hierdoor ontstaan ook sociale netwerken en communities. Je bent alleen samen. Wanneer je als merk veel prosumers hebt, blijft je populariteit groeien. Het heeft zelfs gezorgd voor het nieuwe scouten van banen. Je kan nu eenvoudig talent vinden op internet, zo zie je heel eenvoudig wat iemand in huis heeft en bespaar je ontzettend veel tijd door deze manier van selecteren en filteren. Als prosumer kan je hand in hand gaan met de professionals. Co-creation. Samen iets maken, of verbeteren. Ook kan je als professional wat doen met het kritiek van de prosumer, het verbeteren aan de hand van gegeven commentaar. Feedback 3.0
Deze aanpak kan ook anders: crowdsourcing. Dit is het plaatsen van een oproep aan een grote groep of platform. Wanneer je bijvoorbeeld moeite hebt met een concept op poten te zetten kan je door middel van crowdsourcen hulp krijgen van anderen. Een leuk voorbeeld hiervan vind ik dat van Joost Dekkers, oprichter van Battle of Concepts. Bedrijven kunnen op het BOC platform een vraagstuk of probleem posten. Geregistreerde studenten en jong creatieven gaan hier mee aan de slag. Er zijn prachtige geldprijzen te winnen. Frankwatching noemde het Nederlands grootste denktank. Battle of Concepts website
Wanneer een advertiser aan de slag gaat met een concept is het allereerst dus belangrijk de behoefte van de doelgroep te kennen. Leer je doelgroep kennen, waar hangt deze uit. Welke platformen gebruikt ze? Hoeveel binding heeft de doelgroep nu met product? Houdt ze van het product? Zo niet, dan wordt het bijzonder belangrijk haar van het product te laten houden. Het uit te dragen. Ga crossmediaal te werk, verbind het ene medium aan het ander. Laat de doelgroep zich slim voelen. Laat een netwerk om jouw uiting ontstaan. De populariteit van een concept maakt of breekt het. Wees vernieuwend en prikkelend.
Ik zie nieuwe mogelijkheden in het prosumerschap vanwege de grote mate van trots en populariteit die de prosumer kan verspreiden, welk de advertiser niet kan ‘maken’. Wij bieden interactie, crossmediale communicatie, een platform. De prosumer maakt het hart van het concept. Het houden van, er de hele dag mee bezig zijn, de hype eromheen. Tegenwoordig maakt of de breekt de populariteit van een concept. Het zorgt voor extra uitstraling en extra feeling. Wanneer je de consument een beetje van jouw macht geeft, bereik je samen een groter geheel. De binding van een merk kan zo veel hechter en sterker worden. Toewijding zorgt voor compassie. Ik zie om mij heen dat grote brands al in zien dat advertising tegenwoordig samengaat met prosuming, het maakt je creatiever en innovatiever. En het houdt je tenslotte staande. Al eerder heb ik besproken hoe moeilijk het is origineel te zijn. Daar kan prosuming ook in bijdragen: een straal van een frisse, heldere, creatieve tijd.
Natuurlijk ben ik van mening dat je niet alles in de handen kan leggen van de prosumer. Kennis is hartstikke belangrijk. Kennis van het verleden, kennis van het heden, van de doelgroep, van het merk. Kennis is belangrijk om het huis te bouwen. Het huis verven, dat is voor de prosumer.
We staan aan het begin van het jaar 2009 en de rol van de consument is grondig veranderd de afgelopen jaren. Door de gedistribueerde productiemiddelen en hedendaagse beschikbare technologieën kan de consument zelf produceren. Deze participerende consument – ook wel prosumer genoemd – neemt het heft in eigen handen. Je bent weinig passief, maar actief in alle fronten, waardoor je allerlei rollen kan aannemen.
De interactiviteit van de computer is de normaalste zaak van de wereld geworden. Internetsites bevatten, video, audio, zijn klikbaar, bieden de mogelijkheid tot internetbestellingen en online winkelen. Oude media wordt nieuw leven ingeblazen, waardoor content een nieuw jasje krijgt. Tijdschriften worden e-tijdschrift en te lezen op internet. Het is de normaalste zaak van de wereld geworden verschillende media tezamen te gebruiken: remediation lijkt overal.
Naast samenvoegen kan je verschillende media, en zelfs complete stromingen ook gaan remixen. Belevingen kunnen zo versterkt worden door de oneindige combinatiemogelijkheden. Het is belangrijk je doelgroep te kennen om zo een sterke beleving neer te kunnen zetten. Maar juist door de digitale technologische ontwikkelingen worden we ook anoniemer. Databanken bieden uitkomst. Innovatie is de leidraad, de prosumer is allergisch voor herhaling. Dat maakt het tegelijkertijd lastig vernieuwend te zijn, met gebruikte ingrediënten. Remixen gebeurt niet eens altijd bewust, remixen is er altijd al geweest. Dit komt door het menselijke onbewuste vermogen van registeren. Onbewust registreren we namelijk beelden, voorwerpen, teksten die we later gebruiken en er zelf iets nieuws van te maken. Wat is originaliteit tegenwoordig nog? Dat kan niet meer iets geheel nieuws zijn, enkel een mix en een eigen draai.
Door deze grote functionaliteitfactor van al deze interactieve ontwikkelingen zou je jezelf afvragen of de hot media daarom van de aardbodem wordt weggeschoven door de cool media. Nee, cool media is namelijk niet altijd betrouwbaar. Wanneer je als gebruiker je eigen nieuws kan maken, is het lastig na te trekken wat nog waarheid is. Daardoor blijft hot media als het NOS journaal van acht uur en de krant nog steeds belangrijk. Naast media als de krant, zijn nu ook diverse medische onderzoeken een kwestie van Do It Yourself. Ligt dan zelfs de diagnose van je gezondheid in eigen handen? Al is de zwangerschapstest niets meer van op te kijken, kan je vandaag nu ook de meest gekke ziektes in eigen badkamer vaststellen. Wellicht de normaalste zaak van de wereld in de toekomst, maar ‘een kind kan de was doen’ geldt nog niet voor dit thuis ziekenhuis. De betrouwbaarheid van de huisarts prijkt bovenaan de lijst.
Een ander punt is dat in hot media alles overzichtelijk voor je is opgesteld. Je hoeft de onderwerpen niet zelf bij elkaar te scharrelen. Het is overzichtelijk en de garantie blijft dat het van betrouwbare bron komt in plaats van derden. Het is daarnaast ook de vraag of we wel invloed willen hebben op alles. Sommige dingen geef je nu eenmaal liever uit handen uit luiheid.
Als brand biedt het prosumerschap ook diverse mogelijkheden: je kan namelijk zo meer binding krijgen met de consument. Een voorbeeld is de Do It Yourself cultuur van muziekzender TMF. De zender zou niet bestaan zonder de deelname van de jongeren, het draait letterlijk daarop. De jongeren maken direct en indirect zelf ieder uitgezonden programma. Ze kunnen bijvoorbeeld zelf presenteren, maar ook van zich laten horen door smsen, stemmen, chatten en webcammen. TMF is erg crossmediaal: het ene medium verwijst continu richting het ander. De participatie bevat een grote dosis experience. De Tone of Voice van programma’s op TMF is erg informeel en persoonlijk. Werkelijk ieder hersenspinsel wordt deelgenoot gemaakt met de rest van de wereld. Www.tmf.nl
Iedereen wil tegenwoordig zijn eigen minuten van faam, met zijn kop wereldwijd op het scherm te zien zijn. Hier kan je als merk uitzonderlijk goed op inspelen: zo communiceert Canon bijvoorbeeld dat professionele fotografie niet langer voor professionals is, een uitstekend voorbeeld van Generation C. Ze organiseren daarnaast diverse contests en bouwen een echte band op met de gebruiker. Ze maken het product een ware beleving en bieden een heel platform online. Dit heeft als gevolg dat deze zich met het product aan de hele wereld wil laten zien. Ze voelen zich individueel met het product, maar zijn samen digitaal. De prosumer voelt zich er slim doordat ze tot een juiste beslissing kunnen komen door de vele informatie die je kan delen. Je hebt een enorm gevoel van invloed. Een uitstekend voorbeeld van collega Nikon: Voorbeeld
Hierdoor ontstaan ook sociale netwerken en communities. Je bent alleen samen. Wanneer je als merk veel prosumers hebt, blijft je populariteit groeien. Het heeft zelfs gezorgd voor het nieuwe scouten van banen. Je kan nu eenvoudig talent vinden op internet, zo zie je heel eenvoudig wat iemand in huis heeft en bespaar je ontzettend veel tijd door deze manier van selecteren en filteren. Als prosumer kan je hand in hand gaan met de professionals. Co-creation. Samen iets maken, of verbeteren. Ook kan je als professional wat doen met het kritiek van de prosumer, het verbeteren aan de hand van gegeven commentaar. Feedback 3.0
Deze aanpak kan ook anders: crowdsourcing. Dit is het plaatsen van een oproep aan een grote groep of platform. Wanneer je bijvoorbeeld moeite hebt met een concept op poten te zetten kan je door middel van crowdsourcen hulp krijgen van anderen. Een leuk voorbeeld hiervan vind ik dat van Joost Dekkers, oprichter van Battle of Concepts. Bedrijven kunnen op het BOC platform een vraagstuk of probleem posten. Geregistreerde studenten en jong creatieven gaan hier mee aan de slag. Er zijn prachtige geldprijzen te winnen. Frankwatching noemde het Nederlands grootste denktank. Battle of Concepts website
Wanneer een advertiser aan de slag gaat met een concept is het allereerst dus belangrijk de behoefte van de doelgroep te kennen. Leer je doelgroep kennen, waar hangt deze uit. Welke platformen gebruikt ze? Hoeveel binding heeft de doelgroep nu met product? Houdt ze van het product? Zo niet, dan wordt het bijzonder belangrijk haar van het product te laten houden. Het uit te dragen. Ga crossmediaal te werk, verbind het ene medium aan het ander. Laat de doelgroep zich slim voelen. Laat een netwerk om jouw uiting ontstaan. De populariteit van een concept maakt of breekt het. Wees vernieuwend en prikkelend.
Ik zie nieuwe mogelijkheden in het prosumerschap vanwege de grote mate van trots en populariteit die de prosumer kan verspreiden, welk de advertiser niet kan ‘maken’. Wij bieden interactie, crossmediale communicatie, een platform. De prosumer maakt het hart van het concept. Het houden van, er de hele dag mee bezig zijn, de hype eromheen. Tegenwoordig maakt of de breekt de populariteit van een concept. Het zorgt voor extra uitstraling en extra feeling. Wanneer je de consument een beetje van jouw macht geeft, bereik je samen een groter geheel. De binding van een merk kan zo veel hechter en sterker worden. Toewijding zorgt voor compassie. Ik zie om mij heen dat grote brands al in zien dat advertising tegenwoordig samengaat met prosuming, het maakt je creatiever en innovatiever. En het houdt je tenslotte staande. Al eerder heb ik besproken hoe moeilijk het is origineel te zijn. Daar kan prosuming ook in bijdragen: een straal van een frisse, heldere, creatieve tijd.
Natuurlijk ben ik van mening dat je niet alles in de handen kan leggen van de prosumer. Kennis is hartstikke belangrijk. Kennis van het verleden, kennis van het heden, van de doelgroep, van het merk. Kennis is belangrijk om het huis te bouwen. Het huis verven, dat is voor de prosumer.
woensdag 14 januari 2009
Nederlanders plagen, kusjes vragen
Opdracht 5 - Crowdsourcing
Ilse Beekhof, Saskia Kempers, Gonne van der Laken en Rieke Weel.
Onze internationaal beruchte hoofdstad Amsterdam staat tegenwoordig bekend als bron van dood en verderf in het buitenland. Amsterdam staat voor wild en gestoord: die doorgedraaide stad in Nederland.
In Amerika heeft Bill O’Reilly onlangs hier een compleet topic aangewijd. Het gaat over het legaliseren van onder andere drugs en hoe dat in Nederland compleet mis is gelopen. Zo worden deze gedachtes natuurlijk alleen maar versterkt.
KLIK voor film
In het kader van I Amsterdam laten wij maar eens zien hoe lieflijk Nederlanders ook zijn. Hoe dit allemaal wel meevalt, hoe welkom onze stad is en hoe goed de Nederlanders eigenlijk zijn. Wat nou, poel van verderf? Het is hier hartstikke leuk.
Amsterdam wordt sowieso overspoeld door toeristen die allemaal wat willen proeven van het wilde Amsterdam en typische Hollandse gebruiken. En wat is er nou Hollandser dan de typische drie zoenen ter ontmoeting? Wij roepen daarom de echte Nederlanders op een minuut lang iedereen om zich heen drie zoenen uit te delen. Zo laat je de toerist kennis maken met dit oer-Hollandse gebruik en zich bovendien erg welkom voelen. Ze worden letterlijk overdonderd door deze explosie van verwelkoming.
Een juist moment hiervoor is een tijd en dag waarop het bruist van de toeristen in Amsterdam. Bijvoorbeeld een zaterdagmiddag om drie uur ’s middags, midden op de Dam. De Dam is erg populair vanwege de uitvalbasis: het ligt natuurlijk naast het Centraal Station en er zijn diverse activiteiten als Madam Tussauds en musea. De ‘normale’ Nederlander komt hier ook veel langs vanwege de centrale locatie.
Omdat het echt een sociale activiteit is, zal er een grote plezierfactor inzitten: het is een lieflijk gebaar en het wordt humoristisch door de grote frequentie mensen die je zoent. Sowieso ontmoet je in korte tijd vele nieuwe gezichten. Toeristen zullen overdonderd zijn en zich verbazen over deze grootse heersende liefde in Amsterdam.
Voorbijgangers zullen de camera op hun mobiele grijpen en deze bizarre gebeurtenis filmen en publiceren op sites als youtube. Zo wordt deze stunt internationaal. I Amsterdam zal het ook publiceren op de website die veelvuldig bezocht wordt door internationale bezoekers.
Allereerst moeten we onze Nederlanders oproepen mee te doen aan deze actie. Deze actie is dus een tegenreactie op dat sterk overdreven Amerikaanse filmpje, wat sowieso voor menig ophef en gefrons zorgde bij ons nuchtere volk. Vooral jonge mensen zullen bereid zijn mee te doen aan deze actie, studenten. Bijvoorbeeld de kunstacademie van Amsterdam zoals het Rietveld en de filmacademie.
Via de studentenmail willen we deze zo bereiken en aanmoedigen mee te doen aan deze actie. In deze mail zit sowieso het filmpje waarop we reageren. Wij denken dat deze studenten, de trendsetters zijn: de creatieven en daarom in zijn voor zo een buitengewone actie.
Daarnaast verwachten wij dat de lezers van NRC Next ook wel in zijn voor een creatieve collectie actie. Deze willen wij bereiken per SMS.
Naderhand verwachten wij dat menig omstander de actie publiceert en dat zo deze ook terecht komt bij programma’s als De Wereld Draait Door en Boulevard. De gratis verspreide kranten Metro en Spits zullen er artikelen aan wijden net als bovengenoemde NRC Next.
Amsterdam zal in ieder geval voor even veranderen in die lieve, warme hoofdstad. Dood en verderf kennen wij namelijk niet.
Ilse Beekhof, Saskia Kempers, Gonne van der Laken en Rieke Weel.
Onze internationaal beruchte hoofdstad Amsterdam staat tegenwoordig bekend als bron van dood en verderf in het buitenland. Amsterdam staat voor wild en gestoord: die doorgedraaide stad in Nederland.
In Amerika heeft Bill O’Reilly onlangs hier een compleet topic aangewijd. Het gaat over het legaliseren van onder andere drugs en hoe dat in Nederland compleet mis is gelopen. Zo worden deze gedachtes natuurlijk alleen maar versterkt.
KLIK voor film
In het kader van I Amsterdam laten wij maar eens zien hoe lieflijk Nederlanders ook zijn. Hoe dit allemaal wel meevalt, hoe welkom onze stad is en hoe goed de Nederlanders eigenlijk zijn. Wat nou, poel van verderf? Het is hier hartstikke leuk.
Amsterdam wordt sowieso overspoeld door toeristen die allemaal wat willen proeven van het wilde Amsterdam en typische Hollandse gebruiken. En wat is er nou Hollandser dan de typische drie zoenen ter ontmoeting? Wij roepen daarom de echte Nederlanders op een minuut lang iedereen om zich heen drie zoenen uit te delen. Zo laat je de toerist kennis maken met dit oer-Hollandse gebruik en zich bovendien erg welkom voelen. Ze worden letterlijk overdonderd door deze explosie van verwelkoming.
Een juist moment hiervoor is een tijd en dag waarop het bruist van de toeristen in Amsterdam. Bijvoorbeeld een zaterdagmiddag om drie uur ’s middags, midden op de Dam. De Dam is erg populair vanwege de uitvalbasis: het ligt natuurlijk naast het Centraal Station en er zijn diverse activiteiten als Madam Tussauds en musea. De ‘normale’ Nederlander komt hier ook veel langs vanwege de centrale locatie.
Omdat het echt een sociale activiteit is, zal er een grote plezierfactor inzitten: het is een lieflijk gebaar en het wordt humoristisch door de grote frequentie mensen die je zoent. Sowieso ontmoet je in korte tijd vele nieuwe gezichten. Toeristen zullen overdonderd zijn en zich verbazen over deze grootse heersende liefde in Amsterdam.
Voorbijgangers zullen de camera op hun mobiele grijpen en deze bizarre gebeurtenis filmen en publiceren op sites als youtube. Zo wordt deze stunt internationaal. I Amsterdam zal het ook publiceren op de website die veelvuldig bezocht wordt door internationale bezoekers.
Allereerst moeten we onze Nederlanders oproepen mee te doen aan deze actie. Deze actie is dus een tegenreactie op dat sterk overdreven Amerikaanse filmpje, wat sowieso voor menig ophef en gefrons zorgde bij ons nuchtere volk. Vooral jonge mensen zullen bereid zijn mee te doen aan deze actie, studenten. Bijvoorbeeld de kunstacademie van Amsterdam zoals het Rietveld en de filmacademie.
Via de studentenmail willen we deze zo bereiken en aanmoedigen mee te doen aan deze actie. In deze mail zit sowieso het filmpje waarop we reageren. Wij denken dat deze studenten, de trendsetters zijn: de creatieven en daarom in zijn voor zo een buitengewone actie.
Daarnaast verwachten wij dat de lezers van NRC Next ook wel in zijn voor een creatieve collectie actie. Deze willen wij bereiken per SMS.
Naderhand verwachten wij dat menig omstander de actie publiceert en dat zo deze ook terecht komt bij programma’s als De Wereld Draait Door en Boulevard. De gratis verspreide kranten Metro en Spits zullen er artikelen aan wijden net als bovengenoemde NRC Next.
Amsterdam zal in ieder geval voor even veranderen in die lieve, warme hoofdstad. Dood en verderf kennen wij namelijk niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)